Τα Κόκκινα Φανάρια
Σαν πρωταγωνιστής στην τελευταία σκηνή της αγαπημένης μου ταινίας, Τα Κόκκινα Φανάρια, αισθάνομαι…
Η Δέσπω Διαμαντίδου, το αφεντικό, κλείνει το σπίτι και η Κατερίνα Χέλμη ανεβασμένη στο τρίκυκλο φεύγει από τον οικείο χώρο της Τρούμπας, αφήνοντας πίσω τη νέα και τσαχπίνα και ορεξάτη για δουλειά Ελένη Ανουσάκη να στήνει τη δικιά της δουλειά ίδια με αυτή που άφησαν οι παλιές…
Ο Χάρης, το αφεντικό, εγκατέλειψε το γραφείο κι εγώ, ανεβασμένος στο ψηλότερο σκαλί μιας ψυχρής αλουμινένιας σκάλας, φεύγω για μέρη ανήλιαγα και σκοτεινά, ετοιμάζομαι να χωθώ στο πιο απόκρυφο σημείο του… παταριού. Αφήνω πίσω τον μικρούλη Mio, που ετοιμάζεται να στήσει μοναχός του την μπίζνα με την ηλεκτρονική αλληλογραφία. Ποιος ξέρει, όταν μεγαλώσει μπορεί και να ποστάρει σε Ιστολόγια. Όσο για τ΄αφεντικό ακούει Σταυρό του Νότου και κοιτάει ένα χάρτη. Μάλλον γι’ αυτό δεν έδιωξε και τον Mio.
Σας ασπάζομαι τρυφερά!
Fujitsu
Siemens
Υ.Γ.: Δεν μπορεί… κάποιος λόγος θα υπάρχει που θυμήθηκα σήμερα την ταινία!
5 σχόλια »
Γράψτε ένα σχόλιο
-
Πρόσφατα σχόλια
elenelli στο Αφήστε το Σύστημα να Κατα… elenelli στο Τα Κόκκινα Φανάρια HarMak στο Τα Κόκκινα Φανάρια elena στο Τα Κόκκινα Φανάρια HarMak στο Τα Κόκκινα Φανάρια
το τέλος των εξετάσεων δεν ήταν ο λόγος;;; Μεταφορικό, ποιητικό και ορθά κόκκινο! Φιλιά
Από το timming του σχολίου υποθέτω ότι ξέρεις το λόγο της ανάρτησης, οπότε ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!… Φιλιά… Κανονίστε να βρεθούμε.
Συγχαρητήρια!!!
Γουέλκαμ!
Elena: Ευχαριστώ!… και πάλι όχι μόνο για τις ευχές. Είχες δίκιο ως προς την αξιολόγηση των “παροιμιών”.
Χρόνια πολλά! Δεν έχω πρόχειρο το κινητό σου, χτες ήμουν εκτός δικτύου, η γιορτή κρατά 40 μέρες…
Ο,τι επιθυμείς να σου συμβεί φέτος! Φιλιά