Δεν ξέρω αν είναι για γέλια, κλάματα ή οργή – τουλάχιστον για τα ελληνικά και ίσως και τα ευρωπαϊκά πια δεδομένα – το βιντεάκι από τον ιστότοπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Υ.Γ.: Καλορίζικο το νέο βήμα έκφρασης, Μαρίνα!!!

Μαρίνα

Πάρις

More to upload later…

Εν μέσω θέρους, και ενώ τα όμορφα αιγαιοπελαγίτικα νησιά μάς περιμένουν, εξελίσσεται η διαδικασία επιλογής Διευθυντών Σχολικών Μονάδων. Στο ΠΥΣΠΕ Α’ Αθήνας βρισκόμαστε στη φάση των συνεντεύξεων των υποψηφίων. Ένα μικρό δείγμα από τις κωμικοτραγικές περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο της εφημερίδας:

– Εκτός από τον δόλο, υπήρξαν περιπτώσεις που τα συνημμένα σε μία αίτηση δικαιολογητικά δείχνουν ανεπίτρεπτη… ελαφρότητα. Για παράδειγμα, τι πτυχίο θα σκεφτόταν κάποιος υποψήφιος να υποβάλει στην κατηγορία «Μεταπτυχιακοί τίτλοι σπουδών»; Η κοινή λογική λέει κάποιο πτυχίο μεταπτυχιακών σπουδών σε πανεπιστήμιο. Μία εκπαιδευτικός, πάντως, υπέβαλε ένα πιστοποιητικό που είχε πάρει όταν παρακολούθησε «μεταπτυχιακό σεμινάριο», όπως το χαρακτήρισε η ίδια, το οποίο διοργάνωσε γνωστό κοινωφελές ίδρυμα στο πλαίσιο του επιμορφωτικού του προγράμματος.

– Εκπαιδευτικός που είχε καθαιρεθεί από προϊσταμένη γραφείου διεκδικεί να γίνει τώρα σχολική σύμβουλος. Οι λόγοι της καθαίρεσης; Εκλεινε το γραφείο την περίοδο του Αυγούστου και έφευγε, άφηνε απλήρωτους τους ωρομισίθιους παρότι υπήρχαν τα κονδύλια, δεν υπολόγιζε σωστά τα λειτουργικά κενά που έχουν τα σχολεία κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς. Τώρα, η ίδια εκπαιδευτικός υπέβαλε εκ νέου υποψηφιότητα για τη θέση σχολικού συμβούλου. Βέβαια, εκτός από την κωμική πλευρά του, το ζήτημα έχει μία σοβαρή ηθική διάσταση. «Είναι ντροπή να γίνονται όλα αυτά. Και όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα στον χώρο της εκπαίδευσης έχει διπλή σημασία. Διότι ο δάσκαλος οφείλει να δίνει το παράδειγμα» ανέφερε χθες στην «Κ» ο περιφερειακός διευθυντής Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Αττικής, κ. Ιωάννης Κουμέντος.

Ποιο Μ.Κ. να είναι η εκπαιδευτικός;

Νέα προϊόντα, νέες δυνατότητες, καινοτόμες εφαρμογές και η ζωή μας γίνεται ευκολότερη και πιο ευχάριστη… Ήρθε το Buzz και μετά από το πρώτο διάστημα χρήσης του αναρωτιόμαστε πώς ζούσαμε χωρίς αυτό τόσα χρόνια. Αμ, το άλλο; Εκείνο το wave… Τι κρίμα που ολοκλήρωσε την εξέλιξή του και τον κύκλο της ζωής του τόσο νωρίς και τόσο άδοξα!

Η Εταιρεία από καιρό μελετούσε και επεξεργαζόταν νέους – ευκολότερους και πιο διασκεδαστικούς, το είπαμε – τρόπους διεπαφής με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο της. Και ιδού, ο νυμφίος έφτασε εν τω μέσω του διαδικτύου. Gmail motion το όνομά του. Υπόσχεται ότι η εμπειρία διαχείρισης των ηλεκτρονικών μηνυμάτων θα γίνει συναρπαστική. Δεν θα πληκτρολογούμε πλέον, αλλά με κατάλληλες κινήσεις μπροστά στην web-cam του υπολογιστή θα αναζητούμε, θα ανοίγουμε, θα προωθούμε τα μηνύματά μας, θα συμπληρώνουμε ένα μεγάλο μέρος από το κείμενο του μηνύματος και άλλα άκρως ενδιαφέροντα…

Κυκλοφόρησε και το εγχειρίδιο κινήσεων στις οποίες θα ανταποκρίνεται η εφαρμογή.

Λυπάμαι για όσους δεν τα πολυκαταφέρνουμε με τους οδηγούς άνευ διδασκάλου. Ο Mr. Miyagi δεν βρίσκεται ανάμεσά μας.

Υ.Γ. Με κάθε νέο λογαριασμό Gmail θα παίρνεις δώρο “πατερόλια”; Ο Πάγκαλος έχει Gmail;

12/02/2011

Για όποιον δεν κατάλαβε, γιατί αυτά είναι πασοκικά πράγματα και έχουν μία δυσκολία, μετά τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη, που όπως ξέρουμε μας έφερε στην ευρωζώνη με το σπαθί μας, προσδοκάμε να έρθει ο εκσυγχρονισμός του ΓΑΠ για να ζήσουμε τα αυτονόητα: να μην κυβερνούν οι εργολάβοι, να μη χρηματίζονται οι δημόσιοι λειτουργοί, να μην παίρνουν μισθό αστροναύτη αυτοί που είναι επιφορτισμένοι με τις κληρώσεις του ΛΟΤΟ, να υπάρχουν φάρμακα και νοσοκόμες στα νοσοκομεία, να μην αγοράζουμε υποβρύχια γενικώς και ειδικά υποβρύχια που γέρνουν…

Λες να πετύχει; Να γίνω ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ του ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ και να ξεφύγω από την εθνική κατάθλιψη; (Στον τόπο αυτό όλα έχουν ένα εθνικό χαρακτήρα: και η περηφάνια και το χρέος και η κατάθλιψη.)

Δεν υπάρχει ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ a la cart για να το επικαλείσαι μόνο στη λειτουργία των εφοριών, της αστυνομίας, των δήμων ή των νοσοκομείων. Το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ γιατί το συναντάς παντού: στα πεζοδρόμια που δεν είναι γεμάτα αυτοκίνητα και παρκαρισμένες μοτοσικλέτες, στους κάδους ανακύκλωσης που έχουν χαρτιά και μπουκάλια και όχι σακούλες με σκουπίδια, στις παιδικές χαρές που δεν είναι σκουπιδότοποι…

Η επανάσταση του αυτονόητου δεν θα ξεσπάσει, διότι πολύ απλά της έχει κλείσει το δρόμο το ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, το οποίο το συναντάμε παντού και μάλιστα περιβεβλημένο το μανδύα της ελληνικής (εθνικής) ιδιαιτερότητας, ως κάτι αναγκαίο διότι «η Ελλάδα είναι μία ξεχωριστή περίπτωση καθότι έθνος ανάδελφον». Πάρτε για παράδειγμα την εκπαίδευση, τη μαζική προπανεπιστημιακή εκπαίδευση, θύματα της οποίας είναι όλα τα παιδιά της χώρας. Τι άλλο από αδιανόητο είναι να διδάσκονται τα Θρησκευτικά στο γυμνάσιο περισσότερες ώρες από τη Φυσική, τη Χημεία και τη Βιολογία; Στο Λύκειο, να προάγεσαι στην επόμενη τάξη έχοντας πάρει 5 στα Μαθηματικά, τη Φυσική, τη Χημεία, τα Αρχαία, τα Νέα και την Ιστορία, χάρη στο 16 που πήρες στα Θρησκευτικά και στα Αγγλικά; Να τελειώνεις το σχολείο και να μην έχεις γράψει ούτε μία εργασία που να απαιτεί κάτι παραπάνω από μηχανική αντιγραφή;

Τι άλλο από αδιανόητο είναι να στριμώχνει το υπουργείο στο γυμνάσιο τη διδασκαλία της ισπανικής, της ρωσικής, της τουρκικής και δεν ξέρω και γω ποιας άλλης γλώσσας, για να απορροφηθούν στοιχειωδώς οι απόφοιτοι των αντίστοιχων πανεπιστημιακών τμημάτων, τη στιγμή που τα παιδιά δεν μαθαίνουν ούτε καν στοιχειώδη αγγλικά; Τι άλλο από αδιανόητο είναι να μας βομβαρδίζουν με όλες τις μπούρδες περί του ηλεκτρονικού βιβλίου και του διαδραστικού πίνακα, λες και το πρόβλημα είναι το γκατζετάκι και όχι τα προγράμματα σπουδών, το περιεχόμενο των βιβλίων, η απαξίωση της εκπαίδευσης;

Τι άλλο από αδιανόητο είναι να υπάρχουν καταθλιπτικοί εκπαιδευτικοί, που όλη μέρα ζουν μία κόλαση με τους μαθητές τους, αδυνατώντας να επιβιώσουν στην τάξη, χωρίς κανείς να τους αξιολογεί ή να τους βοηθάει;

Τι άλλο από αδιανόητο είναι η συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών να δηλώνει ότι «έρχεται σχολείο για να μην πάρει απουσίες» και οι γονείς να διαμαρτύρονται για τις απεργίες όχι γιατί μειώνεται ο χρόνος εκπαίδευσης, αλλά διότι δεν έχουν τι να τα κάνουν όταν τα σχολεία είναι κλειστά;

Τι άλλο από αδιανόητο είναι να ξοδεύει μόνο η Νομαρχία Ανατολικής Αττικής 17.950.000 € κατά το 2010 για τη μεταφορά μαθητών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας από τα σπίτια τους στα σχολεία; Δεν μιλάμε για κάποια εσχατιά της ελληνικής επικράτειας, όπου χρειάστηκε να μεταφέρουμε τους μαθητές. Μιλάμε για τη μεταφορά με πούλμαν και ταξί από το Ντράφι στην Παλλήνη, από την Κακιά Σκάλα στην Κερατέα και από την Αγία Μαρίνα στα Καλύβια. Το ετήσιο κόστος είναι περίπου 2.000 € ανά μεταφερόμενο μαθητή ή αλλιώς γύρω στα 25.000 € για όλη τη μαθητική του ζωή (αν δεν χάσει καμία χρονιά). Θα μπορούσαμε κάλλιστα να αγοράσουμε ένα αυτοκίνητο μέσα σε τρία χρόνια (36 δόσεις) για τον καθένα τους, ή να τσοντάρουμε κάτι παραπάνω και να τους στείλουμε όλους σε ιδιωτικά που διαθέτουν πούλμαν.

Τι άλλο από αδιανόητο είναι τα σχολεία να μην έχουν γραμματέα αν και έχουν απίθανο όγκο γραφειοκρατικής δουλειάς, να έχουν διευθυντή που δεν μπορεί να αξιολογήσει τους υφισταμένους του, αλλά όμως έχει την υποχρέωση να είναι εκκαθαριστής αποδοχών και προσωπικά υπόλογος έναντι του ΙΚΑ για τις ασφαλιστικές εισφορές και για τα λογιστικά του σχολείου;

Τι άλλο από αδιανόητο είναι να υπάρχει μάθημα γυμναστικής χωρίς αποδυτήρια και χώρους άθλησης, να υπάρχει μάθημα μουσικής χωρίς αίθουσα ή όργανα, να υπάρχουν  τουαλέτες στις οποίες όμως κάθε πολιτισμένος άνθρωπος σιχαίνεται να πλησιάσει;

Στο σχολείο του αδιανόητου τι νόημα έχει να κάνουμε την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ; Να απαιτήσουμε δηλαδή καταρτισμένους εκπαιδευτικούς, καλά εκπαιδευμένους και πληρωμένους, με κέφι να δοκιμάσουν καινούργια πράγματα, ικανούς να αποτελέσουν το παράδειγμα για τους μαθητές τους, πρόθυμους να αξιολογηθούν και να αξιολογήσουν οι ίδιοι το έργο τους και όλα τα σχετικά; Να απαιτήσουμε μαθητές που απολαμβάνουν την παρουσία τους εκεί, βρίσκουν διέξοδο στη δημιουργικότητά τους, χαράζουν τους ατομικούς δρόμους προς τη γνώση, κοινωνικοποιούνται, επικοινωνούν;

Και το δράμα, αγαπητέ ΓΑΠ, είναι ότι η κυριαρχία του ΑΔΙΑΝΟΗΤΟΥ είναι παντού και όχι μόνο στα σχολεία μας. Όπως θα έλεγε και η καινούρια διαφήμιση του στοιχήματος… «ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ vs ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ: 100 (τουλάχιστον) – 0».

Via