Shift Happens

Άφησε την Κιμωλία… Λερώνει!

Παιχνιδομηχανές… στο σχολείο #2

Ολοκλήρωση της εικονογραφημένης ιστορίας προηγούμενης ανάρτησης στο Windows Live Movie Maker.

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013 Posted by | Σχολείο, ΤΠΕ-Ε | , , , , | Σχολιάστε

Παιχνιδομηχανές… στο σχολείο

Η Θένια, η Νεκταρία και ο Οδυσσέας  ζωγραφίζουν σε οθόνη 3 ιντσών αξιοποιώντας την εφαρμογή παιχνιδομηχανής και δημιουργούν την εικονογραφημένη ιστορία τους. Θα προστεθεί ήχος…

Τετάρτη, 01 Μαΐου 2013 Posted by | Σχολείο, ΤΠΕ-Ε | , , | Σχολιάστε

Ασφαλής Πλοήγηση στο Διαδίκτυο

SafeΣυζήτηση για την ασφαλή πλοήγηση στο διαδίκτυο διοργανώνει ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων του 2ου Δημοτικού Σχολείου Ηλιούπολης, την Παρασκευή, 1η Μαρτίου στις 7:00 μ.μ. στο γυμναστήριο του σχολείου.
Οι εξειδικευμένοι εκπαιδευτικοί Εμμανουέλα Μαυροπούλου και Χάρης Μακρανδρέου θα ενημερώσουν και θα δώσουν απαντήσεις σε μια σειρά θεμάτων, όπως για παράδειγμα: πώς μπορούν οι γονείς να προστατεύσουν τα παιδιά τους όταν μπαίνουν στο Internet, πώς μπορούν να ελέγξουν τις σελίδες που επισκέπτονται τα παιδιά τους, πώς μπορούν να χειριστούν γονείς και παιδιά το Facebook αλλά και πώς μπορούν να είναι ασφαλή τα παιδιά όταν θέλουν να επικοινωνήσουν με τους φίλους τους στο Internet.

Stay_Involved

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013 Posted by | Γενικού Ενδιαφέροντος, ΤΠΕ-Ε | , | Σχολιάστε

Ηλιακό Σύστημα

Το Ηλιακό Σύστημα σε Glogster by Emmanouela Mavr

Σάββατο, 29 Σεπτεμβρίου 2012 Posted by | Σχολείο | , | 10 σχόλια

Το τέλος της επιμόρφωσης; – Αναδημοσίευση

Ανοιχτή επιστολή προς τους συλλόγους εκπαιδευτικών Α’Βάθμιας Εκπαίδευσης και την ΔΟΕ

Αποζημίωση επιμορφωτών β΄ επιπέδου.

Σύμφωνα με την υπ’ αριθμ. 22331/28-12-11 ΚΥΑ (ΦΕΚ 673 τ.β΄ / 7-3-12), καθορίζεται ως μέγιστος χρόνος παροχής επιμορφωτικού έργου οι 20 ώρες μηνιαία και ως μέγιστη αποζημίωση τα 300 € μηνιαία. Η ισχύς δε της απόφασης αυτής ορίζεται να έχει αναδρομική ισχύ από 24/5/2011

Πολλοί επιμορφωτές β΄ επιπέδου, εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ήδη εργάζονται από τον Οκτώβριο του 2011, περισσότερες από αυτές τις ώρες (επιμορφωτής που έχει αναλάβει ένα πρόγραμμα παρέχει έργο για 20 – 24 ώρες το μήνα με αποζημίωση μέχρι 720 € μεικτά). Υπάρχουν δε επιμορφωτές που έχουν αναλάβει και περισσότερο από ένα πρόγραμμα, πάντα στα πλαίσια του νόμου που προέβλεπε ότι οι κάθε είδους πρόσθετες απολαβές του δημοσίου υπαλλήλου δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 50% των τακτικών του απολαβών.

Εάν ισχύσει η παραπάνω απόφαση πολλοί συνάδελφοι μπορεί να μην πληρωθούνε ούτε τα μισά από τα χρήματα που δικαιούνται από μια υπηρεσία που ήδη έχουν παράσχει στα πλαίσια προγράμματος του ΥπΠΔΒΜΘ.

Από τα παραπάνω προκύπτουν τα παρακάτω ερωτήματα:

  1. Μπορεί μια ΚΥΑ, να έχει αναδρομική ισχύ;
  2. Εφόσον ναι, ποια ένδικα μέσα μπορεί να ασκήσει ο θιγόμενος, τη στιγμή που αφέθηκε από την πολιτεία (ίσως και σκόπιμα) να εργάζεται παρέχοντας υπηρεσίες που δεν μπορούσε να πληρωθεί και το κυριότερο ενώ αυτό ήταν εν γνώσει των φορέων που του ανέθεσαν το έργο αυτό; (τονίζουμε ότι η απόφαση, ασχέτως αν δημοσιεύτηκε στις 7-3-12, υπογράφτηκε στις 28/12/11).

Τέλος ζητάμε από το ΔΣ της ΔΟΕ να παρέμβει στην πολιτική ηγεσία των Υπουργείων

  • Διοικητικής Μεταρρύθμισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης
  • Οικονομικών
  • Ανάπτυξης, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας
  • Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων,

ώστε να αναιρεθεί τουλάχιστον η αναδρομική ισχύς της επίμαχης ΚΥΑ.

Τέλος εκφράζουμε την πραγματική μας απορία, πώς ένα κράτος το οποίο υποτίθεται πως θέλει την όσο το δυνατό μεγαλύτερη απορρόφηση των διαθέσιμων κονδυλίων του ΕΣΠΑ, σε έργα ουσίας, να απαγορεύει ουσιαστικά στους επιμορφωτές που διαθέτει να αναλάβουν το έργο το οποίο μπορούν να αναλάβουν.

Κώστας Διαμαντής

Έλενα Ελληνιάδου

Σωτήρης Τερζίδης

Μπορείτε να διαβάστε την Κοινή Υπουργική Απόφαση πατώντας εδώ

Υ.Γ.

Αυτή η απόφαση αφορά ΟΛΑ τα έργα που συγχρηματοδοτούνται από το ΕΣΠΑ

  • Μείζον Επιμόρφωση
  • Νέα ΑΠΣ
  • Ψηφιακό Σχολείο
  • ΠΑΚΕ

Οπότε οι θιγόμενοι είναι πολλοί περισσότεροι.

Τελευταίο Θρανίο: Το τέλος της επιμόρφωσης;.

Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012 Posted by | Γενικού Ενδιαφέροντος, Σχολείο | Σχολιάστε

Ο χαρταετός της διευθύντριας @@@ – Αναδημοσίευση

Εντάξει, αυτές τις Απόκριες δεν τις κατάλαβα. Δεν τις ντύθηκα, δεν τις γλέντησα. Κατάλαβα μόνο λίγο από τους μασκαράδες της κι από τα γέλια των παιδιών στο προαύλιο την Παρασκευή.

Εντάξει, χαρταετό δεν πέταξα. Άλλοτε ετοίμαζα με τους φίλους μου τα ζύγια του από την προηγούμενη κι ανήμερα έβλεπα τον χαρταετό μου να ανυψώνεται πάνω στον καθαρό ουρανό, να αντρειεύει και να φλερτάρει με τις αχτίδες του ήλιου.

Αυτές τις απόκριες, πού να χεις ψυχή να πετάξεις αετό. Γιατί ο αετός θέλει ψυχή για να πετάξει. Αλλιώς «πεθαίνει στον αέρα, ελεύθερος και δυνατός».

Ήμουν προβληματισμένη, εάν έπρεπε να αναρτήσω στο BLOG του σχολείου μας πως εγώ, η Διευθύντρια του, Μαρία Φραγκάκη του Στυλιανού, καλούμαι σε απολογία για «το πειθαρχικό παράπτωμα της ατελούς εκπλήρωσης υπαλληλικού καθήκοντος…» από τον Περιφερειακό Διευθυντή Εκπαίδευσης. Ήμουν προβληματισμένη για τους παρακάτω λόγους:

  • To blog μας διαβάζεται αλλά και σχολιάζεται ελεύθερα, όχι μόνο από τους εκπαιδευτικούς, αλλά και από τους μαθητές μας,  τους γονείς και τους κηδεμόνες τους, έχοντας προσωπικά κάνει ιδιαίτερες ενέργειες για να είναι αυτό «ανοικτό» και «ευέλικτο.
  • Αναρωτήθηκα, πώς θα ένιωθαν οι κοντά 300 μαθητές μας, τα νιόβγαλτα βλαστάρια μας, εάν έβλεπαν πως τη Διευθύντρια του Σχολείου την πηγαίνουν για τιμωρία στο γραφείο ενός άλλου Διευθυντή. Ξέρουν βέβαια, πως η «τιμωρία στο γραφείο της διευθύντριας» δεν είναι κάτι «κακό» στο σχολείο μας, διότι έχει κουβεντούλα, αγκαλιά, φιλί, χειραψία συμφωνίας και τουλάχιστον ένα σοκολατάκι. Η «τιμωρία στο γραφείο του δ/ντη» είναι μια μεθοδολογική προσέγγιση συμπεριφοριστικών προτύπων που δε με εκφράζει ως ύπαρξη.
  • Αναρωτήθηκα πως θα ένιωθαν οι συνάδελφοί μου εκπαιδευτικοί, κοντά 30 δάσκαλοι, νέα παιδιά υπέροχοι πρωτοδιόριστοι ανθοί, αναπληρωτές ΕΣΠΑ, αλλά και ώριμοι δάσκαλοι με παιδαγωγική εμπειρία χρόνων, όταν θα δουν  τη Διευθύντριά τους να καλείται να «απολογηθεί εγγράφως για πειθαρχικό παράπτωμα» και να έχει και «πειθαρχικό φάκελο». Τα παιδιά των 500 ευρώ και οι απαξιωμένοι δάσκαλοι «αυξημένων προσόντων» θα έχαναν όποιο λογισμό και όνειρο τους έχει απομείνει και προσπαθούμε με κόπο να υποστηρίξουμε από την αρχή της χρονιάς με το παιδαγωγικό μας έργο, ακόμα και τα απογεύματα στις εθελοντικές συναντήσεις της «Παιδαγωγικής Συντροφιάς» μας.
  • Αναρωτήθηκα πώς θα ένιωθαν οι κοντά 600 γονείς των μαθητών μας, που αγωνιούν για το παρόν και το μέλλον των παιδιών τους για τη (νέα) διευθύντρια, η οποία σύμφωνα με το Νόμο «βρίσκεται στην κορυφή της σχολικής κοινότητας και είναι διοικητικός αλλά και επιστημονικός παιδαγωγικός υπεύθυνος στο χώρο αυτό», όταν θα έβλεπαν να καλείται για «πλημμελείς ενέργειες», για «ύφος ειρωνικό» και για «άρνηση».

Θεώρησα, προς στιγμήν, πως το σχολείο μας θα έχανε την ισορροπία του, τη διοικητική και παιδαγωγική του επάρκεια, την καινοτόμο του ματιά, το όραμά του για ένα μέλλον που του πρέπει, το ψυχικό του σθένος σε δύσκολες εποχές, στις οποίες χρειάζεται  να υπάρχει και να συνυπάρχει ο «ΕΝΑΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΕΝΑΝ». Αυτό είναι και το σύνθημα του σχολείου μας που φωνάζουμε όλοι το πρωί μετά την πρωινή μας προσευχή και διαπερνάει το νου και τη ψυχή μας για να μη ξεχνάμε.

Φοβήθηκα. Τέσσερις ημέρες τώρα, από τη στιγμή που παρέλαβα τον «εμπιστευτικό φάκελο», σκεφτόμουν να μην το κάνω. Σκέφτηκα να κρύψω από τα παιδιά και τους γονείς τους ένα πραγματικό γεγονός. Αυτό, για να μη θιγεί το κύρος μου ως «manager», για να μπορεί ο λόγος και οι πράξεις μου να «πιάνουν τόπο» και να μπορώ να διοικήσω το σχολείο, όπως πριν. Ακόμα για να μη δημιουργήσω σύγχυση στους μαθητές μου, που τους νουθετώ από την αρχή μιας δύσκολης σχολικής χρονιάς με τη ψυχή μου, εγώ μια «κακή» και «διωκόμενη» διευθύντρια. Βγήκε μέσα μου εκείνο το παραπονιάρικο κορίτσι με τα κοτσιδάκια, που φοβήθηκε μήπως του τα τραβήξουν και πονέσει. Βγήκε εκείνος ο στίχος της Κικής Δημουλά «ερασιτέχνης άνθρωπος είμαι, πόσο καλύτερα παράπονα να φτιάξω…».

Σκέφτηκα τότε τον πατέρα μου το Στυλιανό και τη μητέρα μου την Αντωνία, που με μεγάλωσαν με τόσες οικονομικές δυσκολίες, σε τόσο δύσκολες εποχές, αλλά με έμαθαν να έχω δροσερό νου, ζεστή καρδιά και καθάριο βλέμμα. Σκέφτηκα την κόρη μου, τη δεκαεξάχρονη Νεφέλη, που τη μεγαλώνω με πολύ κόπο, αλλά μπορώ και κοιτώ βαθιά στα μάτια την ατίθαση εφηβεία της και αγκαλιάζω ολόκληρα την τρυφερή ψυχή της. Σκέφτηκα και τους Δασκάλους των μαθητικών και φοιτητικών μου χρόνων. Τον κύριο Νίκο Δρίλη, που τον είχα στην Τετάρτη Δημοτικού, που του άρεσε να του μιλώ και να με ακούει, καθησυχάζοντας τους φόβους μου.  Το Δημήτρη το Λιαντίνη που τον είχα στη Μετεκπαίδευση Κι έλεγε «Μ’ ένα λόγο, ο δάσκαλος είναι ο ποιητής του ανθρώπου… αν έλειπαν οι δάσκαλοι, η γη μας θα ΄ταν τυφλή. Και το σύμπαν ανυπόστατο… Φροντίσαμε, να κατεβάσουμε το δάσκαλο από το φυσικό του πρωτάτο στα στερνά και στα έσχατα της υπόληψης και της ζωής». Το Βασίλη  Μακράκη, που ήταν ο μέντορας των διδακτορικών μου σπουδών, που μου τόνιζε πως «οι μαθητές και  οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αναστοχάζονται κριτικά, να μετασχηματίζουν τις απόψεις τους και να δρουν ως στοχαζόμενοι και ενεργοί πολίτες».

 

Όλοι τους με μάθανε να σκέφτομαι με τη ψυχή μου κι αυτή να ναι η πυξίδα μου.

Να υποστηρίζω την αλήθεια μου, χωρίς να κατηγορώ κανέναν κι αυτή να ναι πρίμο αεράκι στα πανιά μου.

 Και να τη λέω, όχι για να τη μαθαίνουν επειδή το λέω ΕΓΩ.

Να τη λέω για να την κρίνουν ΕΚΕΙΝΟΙ, οι μαθητές, οι φοιτητές μου, η κόρη μου, οι συνάδελφοί μου, ΟΛΟΙ εσείς.

 

Αποφάσισα, λοιπόν, να γράψω, για να μην ακούγονται πιθανόν, σκόρπιες και ανυπόστατες κουβέντες, υποστηρίζοντας το δίκιο μου που πλήττεται, την προσωπικότητά μου που θίγεται, το κύρος μου που διαπομπεύεται, τους συναδέλφους μου που αγωνιούν για μένα, τους μαθητές μου που θα απορούν με τα μεγάλα τους μάτια όταν μάθουν, τους γονείς που θα χουν αναστατωθεί κι ας μην το λένε, την κόρη μου που δεν πέταξε μαζί μου σήμερα το χαρταετό της.

Αν ελέγχομαι,  διότι δήθεν δεν εκτέλεσα την εντολή για δημοσιότητα της πράξης «Στήριξη των σχολείων με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα», δηλώνω ότι η πληροφόρησή είναι λαθεμένη: οι ‘έγχρωμες αφίσες’ των οποίων το ψηφιακό αποτύπωμα μας έστειλε το Υπουργείο, είχαν τοποθετηθεί εγκαίρως και δεόντως, ασπρόμαυρες όμως γιατί ντράπηκα πια να ζητάω μελάνι, πληρωμένο από τις τσέπες των γονιών, και έγχρωμο!

Δεν μου είναι σαφές αν, πέρα από τις «παραλείψεις» μου, επίσης ελέγχομαι για τα λόγια και τα γραπτά μου, δηλαδή για την άσκηση του συνταγματικού δικαιώματος ελεύθερης έκφρασης καθώς και της υποχρέωσης υπεράσπισης της υγείας και ασφάλειας των μαθητών μου, αλλά και της συνεργασίας με τους συναδέλφους μου μαθητές των άλλων σχολικών μονάδων.

Συμμετέχω, εκτός του διδακτικού μου έργου στο Πανεπιστήμιο,  σε «ευρωπαϊκές πράξεις αναπτυξιακών προγραμμάτων» εδώ και δεκαπέντε χρόνια, στα είκοσι της υπηρεσίας μου, ως επιμορφώτρια, σχεδιάστρια εκπαιδευτικού λογισμικού, ειδικός εμπειρογνώμονας παιδαγωγικών θεμάτων, επιστημονικός σύμβουλος στα έργα αυτά, συγγραφέας των τεχνικών τους δελτίων. Γνωρίζω καλά και αποδέχομαι πλήρως τις υποχρεώσεις, που προκύπτουν από τα έργα αυτά, μεταξύ των οποίων και τις πράξεις δημοσιότητας. Λυπάμαι όμως, που αντί να στέλνονται στα σχολεία αισθητικά και λειτουργικά εκτυπωμένες και πλαστικοποιημένες αφίσες,  στέλνονται ψηφιακά αρχεία που μας ζητιέται να τυπώσουμε σε χαρτί και να αναρτήσουμε, αλλά αυτό δεν είναι λόγος να μην το κάνω.

Τα κύρια καθήκοντά μου, από την άλλη μεριά είναι διαφορετικά, και μια διευθύντρια σχολείου πρέπει να βάζει προτεραιότητες σύμφωνα με το Νόμο: προέχει η υγεία και η ασφάλεια των μαθητών, η παιδεία και η εκπαίδευσή τους, η φροντίδα για την συντήρηση και ολοκλήρωση των υποδομών του σχολείου, η επικοινωνία και συνεργασία με τα υπόλοιπα σχολεία -μεταξύ πολλών. Η απάντησή μου στο mail που δέχτηκα από το Τμήμα ΕΣΠΑ, της Διεύθυνσης στην οποία ανήκει το σχολείο που υπηρετώ, δήλωνε την αγωνία τη δική μου και των συναδέλφων μου για τις επαναλαμβανόμενες δηλωμένες ανάγκες του σχολείου μας στους ιθύνοντες από την αρχή της σχολικής χρονιάς. Ήταν υπενθύμιση, η οποία εννοείται πως δε συνάδει με το περιεχόμενο της ευρωπαϊκής πράξης «Στήριξη των Σχολείων με Ενιαίο Αναμορφωμένο Πρόγραμμα», απαιτεί όμως απαραίτητη προϋπόθεση για την καλή λειτουργία του σχολείου μας, που λειτουργεί στη βάση αυτής.

Λυπάμαι που την υπενθύμιση κάποιοι εξέλαβαν ως ειρωνεία. Δεν έχω καμιά πρόθεση ή ενδιαφέρον να ειρωνευτώ. (Ποιόν και γιατί, άραγε;) Θα συνεχίσω όμως να απευθύνομαι, αρμοδίως αλλά και αποτελεσματικά, παρακαλετά και απαιτητικά,  ήρεμα και έντονα, παντού όπου χρειάζεται, ώστε η στήριξη του σχολείου την διεύθυνση του οποίου μου εμπιστευτήκαν, να είναι κατά το δυνατό πληρέστερη και να επιτρέπει την ουσιαστική εφαρμογή ενός Ενιαίου Αναμορφωμένου Εκπαιδευτικού Προγράμματος.

Με ολοκάθαρη ματιά,

Δρ. ΜΑΡΙΑ ΦΡΑΓΚΑΚΗ

 

Η Διευθύντρια του 2ου Δ.Σ. Παιανίας

Η κόρη του Στυλιανού και της Αντωνίας

Η μητέρα της Νεφέλης

Η συνάδελφος και διευθύντρια της Δώρας, του Νίκου, της Μαρίας, της Φανής, του Πέτρου, της Χριστίνας, της Αλκμήνης, της Νίκης, της Ελισάβετ, της Ειρήνης, της Ματίνας, της Βασιλικής, της Ντάνιας, της Γιώτας, της Χρύσας, της Κατερίνας, της Χαράς, της Βαρβάρας, της Εβίτας, του Γιάννη, της Μαρίας, της Γιούλας, της Σοφίας, της Κάτιας.

Η δασκάλα των μαθητών του σχολείου μας & των φοιτητών μου στο Πανεπιστήμιο

Η φίλη του Μάκη, της Άντας, του Σωτήρη, της Τζένης,  του Αλέξανδρου, του Νεκτάριου, της Τόνιας, του Μανώλη, του Θανάση, της Έλενας, της Κασσιανής, του Νίκου, του Παναγιώτη, της Ολυμπίας, της Δήμητρας, της Φανής, του Νίκου, της Πωλίνας, του Δημήτρη, του…, της…

Η ανθρώπινη ύπαρξη Μαρία

 

« ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ», Μίκης Θεοδωράκης

http://www.youtube.com/watch?v=pSujHbm-rG8

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο του 2ου Δημ. Σχ. Παιανίας: Ο χαρταετός της διευθύντριας @@@.

Πέμπτη, 01 Μαρτίου 2012 Posted by | Γενικού Ενδιαφέροντος | Σχολιάστε

Winter Cycling

Απέχουμε πολύ, πάρα πολύ από την Κοπεγχάγη…

Image from

Τρίτη, 07 Φεβρουαρίου 2012 Posted by | Γενικού Ενδιαφέροντος, Ποδήλατο | Σχολιάστε

Οδηγός για ΤΠΕ Δημοτικού

View this document on Scribd

Τρίτη, 07 Φεβρουαρίου 2012 Posted by | Σχολείο, ΤΠΕ-Ε | | 3 σχόλια

Απάντηση δασκάλας σε Σχολική Σύμβουλο με αφορμή το αίτημα που τέθηκε σε εκπαιδευτικούς για την καταγραφή επιμορφωτικών αναγκών…

Αξιότιμη κυρία ****** (Σχολική Σύμβουλος),

Ονομάζομαι Κ****** Μ******, εργάζομαι στο δημοτικό σχολείου του ****** και διδάσκω στα δύο τμήματα της πέμπτης δημοτικού με το σύστημα της ετεροδιδασκαλίας. Από τα τέσσερα χρόνια που υπηρετώ στην Κρήτη τυχαίνει τα τρία να βρίσκομαι εντός της περιφέρειάς σας, όχι συμπτωματικά καθώς τυγχάνετε της μεγάλης εκτίμησής μου παρακολουθώντας το αξιόλογο και ουσιαστικό έργο σας. Μου ζητήσατε να συμπληρώσω μία φόρμα με τις επιθυμίες μου όσον αφορά τα γνωστικά πεδία στα οποία θα ήθελα να επιμορφωθώ. Με αφορμή αυτήν την αίτηση για τις επιμορφωτικές μου ανάγκες παίρνω την ευκαιρία να σας εκθέσω μερικές από τις σκέψεις μου. Τόσα χρόνια, είμαι βέβαιη, πως έχετε ακούσει μερικές εκατοντάδες ιστορίες μαθητών, θα ήθελα όμως στις επόμενες σειρές να αναγνώσετε και τη δική μου ιστορία. Γνωρίζω πως δε σας αφορά ουσιαστικά, θα σας βοηθήσει όμως να κατανοήσετε πως αισθάνομαι αυτήν την στιγμή όσον αφορά τις επιμορφωτικές μου αυτές ανάγκες.
Πριν από τέσσερα χρόνια, όπως σας προανέφερα, προσγειώθηκα με ένα αεροπλάνο που ξεκινούσε από τη Θεσσαλονίκη στο Ηράκλειο Κρήτης. Παρουσιάστηκα στην πρωτοβάθμια προσπαθώντας να κρύψω τα συναισθήματά μου καθώς άφησα πίσω την οικογένειά μου και τους κοντινούς μου ανθρώπους που με συνόδευαν για μια ζωή. Ήμουνα μόνη σε έναν ξένο τόπο που για πρώτη φορά ερχόμουνα και όχι από επιλογή. Δεν έπρεπε, όμως να παραπονιέμαι: ο κλάδος είχε ανοίξει, οι δάσκαλοι διορίζονταν άμεσα, ο μισθός υπερβολικά ικανοποιητικός για τη μεσαία αστική τάξη που ανήκει η οικογένειά μου. Τοποθετήθηκα στο δημοτικό σχολείο ******, μετά από δυο βελτιώσεις θέσεων, οπότε έπρεπε και να χρωστώ τη βαθύτατη ευγνωμοσύνη στους συνδικαλιστές που γνώρισα στα σκαλιά της πρωτοβάθμιας και με “γλίτωσαν” από τα δημοτικά σχολεία του νομού που απέχουν περισσότερο από 60 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο και με εφοδίαζαν με 2 μόρια. Ο πρώτος χρόνος ήταν εξαιρετικά δύσκολος, ήταν ο χρόνος προσαρμογής. Παρόλα αυτά οπλίστηκα με όλη μου τη θετική ενέργεια και με  αισθήματα αισιοδοξίας. Ήμουνα υγιής και είχα μια δουλειά με ικανοποιητικό μισθό…
Παρουσιάστηκα διαδοχικά στο δημοτικό σχολείο του ****** τη δεύτερη χρονιά –  η συνεργασία μας συνεχίστηκε- μετά ήρθε ο διορισμός μου στο δημοτικό σχολείο της ****** και μαζί με αυτόν ένα νομοσχέδιο που υπαγορεύει πως ο νεοδιόριστος παραμένει για το χρονικό διάστημα των τριών ετών στον τόπο διορισμού του για  λόγους που ποτέ δεν κατανοήσαμε. Έτσι, φέτος επέστρεψα στον ****** καθώς είναι ένα σχολείο που το πόνεσα και το αισθάνθηκα ένα κομμάτι μου. Το μόνο που δεν άλλαξε αυτά τα τέσσερα χρόνια ήταν οι στόχοι και τα όνειρά μου. Κατεβαίνοντας στην Κρήτη είχα στόχο να μη σταματήσω ποτέ να διευρύνω τις γνώσεις μου, να ψάχνω νέους δρόμους, νέες παιδαγωγικές μεθόδους. Είχα και εξακολουθώ να έχω όνειρο ένα μεταπτυχιακό και ένα διδακτορικό επάνω στο επάγγελμά μου. Το Ηράκλειο σαν τόπος δυστυχώς δε μου επιτρέπουν να τα υλοποιήσω αυτά. “Δεν πειράζει” λέω κάθε χρόνο “του χρόνου… του χρόνου θα το κάνεις. Ποιος ξέρει, ίσως του χρόνου να είσαι και πιο κοντά στην οικογένειά σου”. “Θα έρθει μια χρονιά που το δώρο Χριστουγέννων ή το δώρο Πάσχα δε θα χρειαστεί να το δώσεις στα αεροπορικά εισιτήρια για να είσαι στο πλάι της οικογένειάς σου εκείνες τις μέρες…”. Τέτοιες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό μου τα τρία αυτά χρόνια.
Μέχρι φέτος. Ξαφνικά μου ανακοινώνεται πως ο μισθός μου πέφτει στα 620 ευρώ το μήνα. Ακριβώς το μισό από αυτό που ξεκίνησα. Με αυτά τα χρήματα, πρέπει αυτή τη στιγμή να πληρώσω ένα σπίτι των 300 ευρώ που νοίκιασα για να είμαι εδώ, πρέπει να πληρώσω μία δόση αυτοκινήτου που πήρα για να μεταφέρομαι στα σχολεία που με έχουν στείλει, μία δόση δανείου, τις βενζίνες μου για να πηγαινοέρχομαι στον τόπο που υπηρετώ, τους λογαριασμούς μου και τέλος… να ζήσω. Αφήνω τα συμπεράσματα σε εσάς. Όταν σκέφτομαι πως μια πωλήτρια γνωστής αλυσίδας ρούχων πληρώνεται με 800 ευρώ το μήνα, όταν σκέφτομαι πως αν βγω στο ταμείο ανεργίας και γυρίσω στον τόπο μου θα ζω πιο άνετα, κατανοείτε με τι αισθήματα γεμίζει η ψυχή μου. Αυτό το επάγγελμα δυστυχώς δε μπορεί να γίνει με αυτόν τον μισθό. Ντρέπομαι που δεν έχω τα χρήματα να αγοράσω μπογιές και μολύβια ή τα υλικά για τα πειράματα των μαθητών μου. Ντρέπομαι που μπαίνω με σκυθρωπό ύφος στην τάξη, ντρέπομαι που αυτά τα μάτια με αντικρύζουν κάθε μέρα προβληματισμένη και με ρωτάνε τί έχω… “Πρώτα ο μαθητής”, διατυμπάνιζε το υπουργείο παιδείας πριν ένα δυο χρόνια. Πώς θα είναι καλά ο μαθητής αναρωτιέμαι, αν ο εκπαιδευτικός είναι έτσι όπως είναι τώρα; Με τι διάθεση θα διορθώνω τα γραπτά των παιδιών μου σε καθημερινή βάση; Με τι διάθεση θα ετοιμάζω το μάθημα της επόμενης ημέρας; Πώς θα αισθάνομαι δημιουργική, πώς θα προσπαθώ για το καλύτερο κάθε μέρα, πώς θα έχω όρεξη να επιμορφωθώ από τη στιγμή που δε θα ξέρω αν θα έχω να φάω την επόμενη μέρα χωρίς υπερβολές;…
Είμαι 26 χρονών, έχω τελειώσει δύο ανώτερες σχολές, μιλάω τρεις γλώσσες, κάνω συλλογή από βεβαιώσεις παρακολούθησης σεμιναρίων, ενημερώνομαι συνεχώς για τα παιδαγωγικά δρώμενα και πιστεύω πως αξίζω κάτι καλύτερο. Είμαι 26 χρονών, δεν έχω οικογένεια και δεν έχω σκοπό να κάνω για τα επόμενα χρόνια με τα παρόντα δεδομένα. Είμαι 26 χρονών και δε μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου. Είμαι 26 χρονών και νιώθω ήδη απογοητευμένη από το επάγγελμά μου και τον κλάδο μου. Είμαι 26 χρονών και αρχίζω να κατανοώ τα καταθλιπτικά, τα άδεια βλέμματα συναδέλφων με πολλά χρόνια προϋπηρεσίας. “Δε μπορεί να ξεκίνησαν με αυτά τα κενά βλέμματα!” σκεφτόμουνα… Λίγο νωρίς δεν είναι για να τους καταλαβαίνω; Είμαι 26 χρονών και νιώθω ήδη κουρασμένη…
Θα μου πείτε πως πρέπει να αισθάνομαι τυχερή, πως έχω μία μόνιμη θέση που πολλοί θα ζηλεύανε, πως στέκονται στην ουρά του πίνακα εκατοντάδες συνάδελφοι και περιμένουν καρτερικά το διορισμό τους, θα μου πείτε πως πολλοί θα ζηλεύανε τη μονιμότητα της θέσης μου, πως είμαι μόνη μου, φαντάσου κάτι άλλους που έχουν και οικογένειες να θρέψουν… Θα μου πείτε πως η δημιουργικότητά μου δεν έχει να κάνει με τις χρηματικές απολαβές… Γνωρίζω αρκετά καλά τα επιχειρήματά σας. Όταν, όμως, φτάνει κανείς στο σημείο της επιβίωσης κανένα επιχείρημα δεν του φαίνεται ικανοποιητικό. Όταν όλοι αυτοί οι συνάδελφοι έρθουν στη θέση μου, ούτε αυτών θα τους φαίνεται κάτι αρκετό. Κάποιος πρέπει να μιλήσει πριν από αυτούς για αυτούς. Κάποιοι πρέπει να διαβάσουν αυτές τις σειρές κι ας βρισκόμαστε όλοι μέσα σ’ ένα γενικό χάος…
Συγχωρέστε με για την αγανάκτησή μου. Σε διαφορετική περίπτωση θα σας έγραφα πάρα πολλές ιδέες μου για γνωστικά πεδία στα οποία θα ήθελα να επιμορφωθώ. Τα όνειρά μου για επιπλέον μόρφωση είναι ακόμα καρφωμένα στο μυαλό μου, γιατί είναι το μόνο που δε μπορούν να μου πάρουν. Όλα τα άλλα τα έχουν κατασχέσει…
Σας ζητώ συγνώμη ειλικρινά που τυχαίνει να είστε εσείς ο αποδέκτης αυτών των σκέψεων, όμως τις τελευταίες εβδομάδες με πνίγουν και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βγουν.  Γνωρίζω πως δεν είστε η αρμόδια για τέτοια ζητήματα, όταν όμως μου ζητήθηκε να συμπληρώσω αυτήν την φόρμα χαμογέλασα πικρά. Ένιωσα πως κανείς με  καταλαβαίνει. Ξέρω πως θα έχετε ένα σωρό απαντήσεις και επιχειρήματα, δε θα λύσουν όμως το βιοποριστικό μου πρόβλημα. Θα μείνουν ιδέες και επιχειρήματα.
Γνωρίζω πως θα περάσουν πολλά χρόνια μέχρι να επιστρέψω κοντά στην οικογένειά μου, γνωρίζω πως δε θα μαζέψω ποτέ τα μόρια για να μετατεθώ έστω σε κάποια πόλη της Β. Ελλάδας αν συνεχίσω να υπηρετώ σε αυτόν τον νομό, γνωρίζω πως το μεταπτυχιακό και το διδακτορικό μου θα πάρουν χρόνια μέχρι να υλοποιηθούν, γνωρίζω πως θα περιπλανιέμαι για πολύ καιρό ακόμα μέχρι να βρω τη βάση μου. Όχι υπό αυτές τις συνθήκες όμως. Αυτό δεν το περίμενα ποτέ…
Μη μου ζητάτε, επομένως, να σας γράψω σε τι θα ήθελα να επιμορφωθώ. Άλλοι είναι αυτοί που πρέπει να επιμορφωθούν σχετικά με το ποιο είναι το αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο ενός εκπαιδευτικού, ενός ατόμου που μεταλαμπαδεύει γνώσεις, αξίες, τρόπους συμπεριφοράς υπό πολύ δύσκολες συνθήκες…
Κ******  Μ****** – Εκπαιδευτικός
via «ΔΙΑ…ΛΟΓΟΣ»

Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012 Posted by | Γενικού Ενδιαφέροντος, Σχολείο | 1 σχόλιο

Κυκλοφορικό Σύστημα

Μια πρόταση διδασκαλίας του Κυκλοφορικού Συστήματος από το Συνεταιράκι.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012 Posted by | Συνεταιράκι, Σχολείο, Personal | , , , , | 1 σχόλιο